Metaphysical Surfaces – Levan Mindiashvili in conversation with Irakli Bugiani

DSC_1995_lowres  DSC_2019_lowres

Levan Mindiashvili – Let’s begin by talking about your process; when you start working on a painting, do you always have a certain plan and then methodically chase it, or is it a more intuitive process?

Irakli Bugiani – Lately I’ve been working without a fixed, thought-out plan. Generally I start by coloring the canvas, not really focusing on where it’s leading me. When I see that the work isn’t advancing, I just put it aside and begin a new one. I enjoy just layering the canvas a lot. Sometimes, details will appear that lead me to a whole new idea or interpretation. Generally, the work itself talks to me and says what it needs. The starting point though is always our vision and conscious perception: What are we looking at? Who is looking? And what is it that we perceive? The work is a certain peephole through the world, also a certain hint.

15

L.M. – In her text, Nurdan* mentions that you always prepare your own the canvases, because the canvas itself – as a device containing the image – is extremely important for you.

*Catalog text for the exhibition – 191°S im Weltkunstzimmer, Hans-Peter-Zimmer Foundation, Düsseldorf (2015)

I.B. – Yes, that’s true. I have done numerous experiments in several materials and techniques, but finally I returned to canvas. I’m driven to this rectangular, defined shape and I want to experiment within it, inside of it.

L.M. – So to put it in another words – the limits of traditional painting are the starting point for you. Throughout the history of painting there were two main concepts for understanding art (and mainly painting). The first one lasted until the beginning of Impressionism and entailed perceiving all kinds of art as an imitation of the visible world. After Impressionism painting was perceived as a window to the new invisible world.

I.B. – The second theory is the one that truly interests me, when the pictorial surface is transformed into a metaphysical one, offering an open field for interpretation and individual understanding of the work. I try to avoid predefined structures. And I’m also very driven by materials themselves, by structure of canvas, by layers of paint. At this point, I want each work of mine to be an individual entity, even though over the course of time certain works create certain links between them and can be seen as being grouped together as series.

44

L.M. – What interests you more: working on contrasting works and opening different fields, or are you still looking for in-between spaces for these opposing structures?

IMG_8422   IMG_8423

I.B. – I’m in a constant flow of changes; everything changes around and inside me all the time, so I believe that the studio is the space where experiments take place. In the beginning of my practice, when I became more aware of my works, I started thinking in series, even though there always were some works that didn’t “fit” in the main flow. These days I am openly interested in those contrasts you just mentioned. I like to create works that are very different from each other, even though one can always recognize that the same person created them.

What really interests me is the reality of ‘dreams’ and the least interesting thing to me at this moment is to react to the events occurring in the outside world. I am more focused in microcosmos within myself; it’s a micro zoom-in rather than a comment or criticism. That’s my statement at this point, that’s how I perceive the world right now; I’d rather paint a tree than a terrorist act everyone is talking about. When I was working on a series of collages, those were more political works, very thought out and well-planned; all the texts had an order in which to follow in order to explore issues of political or social character. After those works, I completely abandoned painting, opting for cut-outs and pasting, but then I realized that things like seeing, hearing, perceiving are sensations that are very important and I felt a need to explore them more.

a_191_1417167749787977

L.M. – I have already mentioned this about your works before, especially regarding the recent ones that they are in a very close dialogue with the history of painting itself. Is it important for you to feel you’re a part of this legacy? Are there artists – despite their age, either older or younger generations – that you feel a certain affiliation to, or that you are in dialogue with them?

I.B. – You know there are times when I am painting something and suddenly I realize I have seen it before. Or there’s something I really want to do and eventually will see the same thing at an exhibition. But if we are talking about inspiration, I’m more driven from other disciplines, such as film or music.

38

L.M. – How does the Dusseldorf scene inform your work? Where do you see yourself in relation to the processes taking place right now?

I.B. – Of course there’s a big art scene in Dusseldorf, but it seems more conservative to me. There are museum shows of great importance, but I wouldn’t consider myself as having emerged from that scene. I prefer to stay in my own micro-cosmos.

5U3A8085

L.M. – Even if you see yourself pretty distant from that scene, I must admit that your works are clearly in sync with everything that is happening in contemporary painting right now. I believe that the environment and the surroundings always inform us, even on unconscious level. How does being in Georgia affect you, what does it change?

I.B. – Of course it affects me. Everything has an impact on me to a certain extent; especially those emotional moments, when you become aware of new things, when you discover new truths for you. At the end of the day, painting is an expression of all these internal discoveries that lead to philosophical statements.

L.M. – In most of your landscapes there are no traces of humans.

I.B. – That is a deliberate decision. Though in the “Sovieticum” one can still see them, the architecture is a certain trace of human existence. I think when you paint a human, the message changes drastically. When we talk about perception and observation, these are the processes that occur within a human being and by depicting the subject itself – a human/observer – the message of the work becomes something completely different.

26

L.M. – Are you interested in landscape as in a form of “nature”-  or is it a purely metaphorical approach?

I.B. – These are metaphors of the places (or spaces) where I long to be. They are not depictions of physical places. It’s a playful take on kitsch, as well as banal subjects like a seascape, for example. Playing on these borderlines and with these subjects, that’s what interests me.  I think art should be in a playful conversation with the kitsch.

L.M. – Globalization and easy access to the Internet triggered globalization of images themselves. Today images are openly accessible for any purpose or use and each artist is free to construct their own meanings around them, depending on the context and need. And we can’t avoid Zeitgheist either – finding similar images and approaches across various artists. These similarities are more evident thanks to the Internet; however, historically we also know about many examples of several art movements being emerged and developed simultaneously in different countries, independently of each other. Being aware of this, what does the authorship of the image mean to you?

I.B. – That is a very difficult topic to talk about… I still believe, that each artist has to have his or her own way to express himself or herself… Though I must say, one can just imitate Van Gogh’s paintings, like Adrien Ghenie does, and still have his own voice.

L.M. – Now you are talking about “citing” and “appropriation” – two very common strategies in contemporary art.

I.B. – Being an author to me means to look deep inside yourself and trying to find out who you truly are. Of course you can’t avoid influences, even advertisements we see on the streets every day influence us. I’m not a big user of the Internet, if something interests me, I prefer to go to library for a book and spend some time with it. Lately I’ve been particularly interested in ancient civilizations –  I also did several paintings, but I’m not yet sure what I will do with them. Maybe I’m just inspired by them, but don’t yet know it clearly. I would say, even when you’re citing another artist, you’re still saying your own thing, and that’s a truly amazing strategy.

1

L.M. – The idea of “New”- is it important for you?

I.B. – Yes, that’s extremely important to me. If someone creates something, it has to be “new”. Actually, it inevitably will be, if you’re really authentic. That’s why art is so interesting – everyone is so different. When an artist digs deep inside his or her self, that’s where they’ll find “New” and “Authentic”. Art is something “new” created by an artist – whether it is a whole new world or just a statement. Artist has to have a certain discomfort with the world or reality around him, has to react to it and create the works in this way. Art is a certain form of a therapy too. Historically it’s already been proven that art needs certain barriers and pressures. When there’s a certain discomfort or a problem, it always triggers a creative impulse.

L.M. – You mention problems and oppressions, and we can’t avoid mentioning our teenage years, which ran throughout the 90s. Lately, we started talking about these years openly and I wonder whether that time had a deep impact on you or does it remain a distant experience?

I.B. – My work might not talk about those experiences literally, but those were experiences that informed my childhood and shaped me as an individual. We could even raise a question: what is childhood anyways? We are those little creatures, but still we only have memories and ideas of ourselves from that time. A little while ago I found some rough drafts I had done in my early years at Karlsruhe Academy and I found similarities with the stuff that I’m working on right now. There’s a certain thematic path that an artist follows and crosses over again and again. I recall you saying that artists in general have one idea or topic and they develop it throughout their careers.

33

L.M. – I believe your topic is the painting itself and its history.

I.B. – It might sound banal but I love the very act of painting, of putting a layer of paint on canvas. Maybe I’m only interested in the process after all. The process itself is extremely pleasant, and for a while I thought that painting is smudging the surface intellectually. One smears the surface but thinks a lot about how to do it.

2

L.M. – So, what is more important for you, the final result or the process itself? To put it differently – what’s more important, remnants of the process on the canvas or that invisible experience triggered by the process?

I.B. – The latter, without any doubts, because when the work is finished, it’s already gone and doesn’t interest me anymore. I immediately want to start creating a new, completely different one. I’m very often inspired by the works of children – of my own kids’ and also by the ones I teach at school. I am amazed by their effortlessness and freedom to create absolutely amazing things. Sometimes I even borrow certain elements from them.

iy

Levan Mindiashvili

October, 2016

მეტაფიზიკური ზედაპირები – ლევან მინდიაშვილის ინტერვიუ ირაკლი ბუგიანთან

DSC_1995_lowres  DSC_2019_lowres

ლევან მინდიაშვილი – დასაწყისისთვის შენს სამუშაო პროცესზე ვისაუბროთ; როცა იწყებ, იცი უკვე რას აკეთებ და მეთოდოლოგიურად მიჰყვები იდეას, თუ ინტუიცურია შენი პროცესი?

ირაკლი ბუგიანი –  იცი, ამ ბოლო დროს როცა ვმუშაობ, არ მაქვს ასე  დაგეგმილი სამუშაო. ძირითადად ვიწყებ ხოლმე ტილოების გაფერადებას და არ ვიცი ზუსტად რას ვაკეთებ. ხანდახან რაღაცას დავიწყებ და ვხედავ რომ არ გამოდის, გადავდებ და ახალს ვიწყებ; მომწონს კიდეც როცა ფენები ედება ტილოს, ზოგჯერ ნახატის რაღაც დეტალი ჩანს, რასაც მერე სხვანაირი აბსტრაჰირება, ინტერპრეტაცია შემოაქვს ხოლმე. თავიდან ბოლომდე არასდროს მაქვს მოფიქრებული ნახატი, ნამუშევარი ყოველთვის  თვითონ მეუბნება რა სჭირდება მას. ამოსავალი წერტილი ისევ ჩვენი ხედვა და ცნობიერი აღქმაა: რას ვუყურებთ? ვინ არის ვინც უყურებს და რას აღიქვამს? სურათი თითქოს რაღაც ხვრელია სამყაროში, ამასთანავე ნაცნობი ფორმაცაა, მინიშნებაა.

15

ლ.მ. –  ნურდანი თავის ტექსტში აღნიშნავს, რომ შენ თვითონვე ამზადებ ტილოს, რადგან ტილო, როგორც იმიჯის მატარებელი, ძალიან მნიშვნელოვანია შენთვის.

*კატალოგის ტექსტი გამოფენისათვის 191°S im Weltkunstzimmer, Hans-Peter-Zimmer Foundation, დუსელდორფი (2015)

ი.ბ. – კი, ნამდვილად ასეა. თავის დროზე ბევრი ექსპერიმენტი ჩავატარე. სხვადასხვა ტექნიკასა და მასალაში, მაგრამ, საბოლოოდ, ისევ ამაზე შევჩერდი. ტილო მაინტერესებს როგორც ობიექტი – სწორხაზოვანი, მართკუთხა ფორმა. აი, აქ, შიგნით, მინდა რომ რაღაც დავარღვიო, რაც საინტერესო იქნება.

ლ.მ. – თავად ტრადიციული ფერწერის ლიმიტებია შენთვის ამოსავალი წერტილი? ხელოვნების ისტორიას რომ გადავხედოთ, ტრადიციული ფანჯრის იდეა მახსენდება, უხეშად რომ მოვხაზოთ, იმპრესიონიზმამდე ხელოვნება მოიაზრებოდა როგორც არსებული, ხილული სამყაროს ასლი ანუ იმიტაცია და იმპრესიონიზმის შემდეგ კი, ფერწერა მოიაზრებოდა როგორც ფანჯარა სხვა, უხილავ სამყაროში.

ი.ბ. – ზუსტად ეს მეორე თეორია მაინტერესებს, როცა ნამუშევარი იძლევა მეტაფიზიკურ სიბრტყეს სხვა სამყაროში და ნებისმიერ მაყურებელს შეუძლია ინდივიდუალურად მიუდგეს და ასევე აძლევს მას ჩაღრმავების საშუალებას. არ მინდა მკვეთრად განსაზღვრული სტრუქტურები. მასალაც ძალიან საინტერესოა ჩემთვის, თვითონ ტილოს სტრუქტურა და საღებავის ფენებიც. ამ ეტაპზე მინდა, რომ თითოეული ნამუშევარი განსხვავდებოდეს ერთმანეთისგან, თუმცა გინდა არ გინდა, რაღაც ეტაპზე ნამუშევრები ემსგავსებიან ერთმანეთს და ერთ ჯგუფად, სერიად ყალიბდებიან.

44

ლ.მ. – რა უფრო გაინტერესებს, კონტრასტებზე აგებული პროცესი, როდესაც ერთმანეთის საპირისპირო ნამუშევრებს აკეთებ და სხვადახვა სივრცეებს ეხები, თუ ამ კონტრასტებს შორის არსებულ, რაღაც საერთო სივრცეს ეძებ?

IMG_8422   IMG_8423

ი.ბ. – ჩემთან ყოველთვის რაღაც იცვლება, მე თვითონ სულ ვიცვლები და ამიტომ მგონია, რომ სახელოსნო არის სივრცე, სადაც ექსპერიმენტები უნდა დაუშვა. ადრე, დასაწყისში, როცა კონცეპტუალურადაც და ცნობიერადაც უფრო გამართულად  დავიწყე ხატვა, უფრო სერიებზე ვფიქრობდი, თუმცა შიგადაშიგ ყოველთვის მქონდა ექსპერიმენტები, მცდელობები. ახლა პირიქით, ცნობიერად მაინტერესებს ის კონტრასტები, რაც შენ აღნიშნე. მომწონს ერთმანეთისგან განსხვავებულ ნამუშევრებს რომ ვაკეთებ, თუმცა მათ რაღაც საერთო ხელწერა მაინც აქვთ.

ძალიან მაინტერესებს სიზმრის რეალობა და რაც ყველაზე ნაკლებად მაინტერესებს არის ჩვენს ირგვლივ არსებულ სამყაროში მიმდინარე “აქტუალურ” მოვლენებზე რეაგირება. მე უფრო იმ მიკროკოსმოსს ავსახავ, რაც ჩემ შიგნით ხდება. უფრო მიკრო ზუმია ვიდრე რამეზე კომენტარი ან რაიმეს კრიტიკა. თვითონ ეს არის ჩემი სთეითმენთი, ის როგორადაც მე აღვიქვამ სამყაროს. თუნდაც ხეს რომ დავხატავ და არა ტერორისტულ აქტს, რომელიც ამ წუთას არის აქტუალური. როდესაც კოლაჟებს ვაკეთებდი, ისინი უფრო პოლიტიკური ნამუშევრები იყო, ყველაფერი ძალიან ზუსტად გააზრებული და ნაფიქრი – სად რა ტექსტი უნდა ყოფილიყო და რის მერე, სხვადასხვა სოციალური თუ პოლიტიკური შრეების პრობლემები. შემდეგ, რაღაც პერიოდი საერთოდ უარვყავი ფერწერა და მხოლოდ ვაწებებდი, მაგრამ მერე მივხვდი, რომ  სმენა, ხედვა, აღქმა მნიშვნელოვანი შეგრძნებებია და განსაკუთრებით მათი ხაზგასმა მინდა.

a_191_1417167749787977

ლ.მ. – ადრეც აღვნიშნე შენ ნამუშევრებთან მიმართებაში, განსაკუთრებით ახალ ნამუშევრებს ვგულისხმობ, რომ  ერთგვარად ეხმიანები ფერწერის წარსულს და მის ისტორიას. რამდენად მნიშვნელოვანია შენთვის იყო ისტორიის თუ გამოცდილების ნაწილი. არიან არტისტები – არ აქვს მნიშვნელობა უფროსი თუ უმცროსი თაობის – ვისთანაც ერთგვარ სიახლოვეს გრძნობ, ვისთანაც დიალოგი გაქვს?

ი.ბ. – იცი, ხდება ხოლმე, როცა ვხატავ უცბად მივხვედრილვარ, რომ ეს ადრე სადღაც მქონია ნანახი, ან რაღაცის გაკეთება ძალიან მდომებია და მერე უცბად ვიღაცასთან მინახავს. თუმცა, ინსპირაციას უფრო ხშირად სხვა დარგებიდან ვიღებ, კინოდან ან მუსიკიდან.

38

ლ.მ. – დუსელდორფის სცენა რაიმე ინსპირაციას გაძლევს? ან რამდენად გრძნობ თავს იმ პროცესების ნაწილად, რაც იქ ხდება ახლა?

ი.ბ. – რა თქმა უნდა, არის რაღაც კულტურული სცენა დუსელდორფში, თუმცა საკმაოდ კონსერვატიული გარემოა. საერთაშორისო დონის და მნიშვნელობის გამოფენებიც ეწყობა, მაგრამ რამდენად ჩართული ვარ მე ამ პროცესში, ეს ცალკე თემაა, მე უფრო ჩემი მიკრო კოსმოსი მაქვს.

5U3A8085

ლ.მ. – როგორც არ უნდა განყენებულად გრძნობდე თავს, მე მაინც ვიტყოდი, რომ რასაც შენ ახლა აკეთებ, საკმაოდ მჭიდროდ და ნათლად ეწერება იმ საერთო სურათში, რაც დღეს ზოგადად ფერწერაში ხდება. მაინც მგონია, რომ ქვეცნობიერად, იმ პროცესების ნაწილი ხდები, რომელშიც ცხოვრობ და შენ გარშემო არსებობს.

და აქაურობა – საქართველო – რაიმე იმპულსს გაძლევს, რაიმეს ცვლის?

ი.ბ. – რა თქმა უნდა, კი, ყველაფერი ახდენს გავლენას. მით უმეტეს ემოციური მდგომარეობა, ის ემოციური მომენტები, როცა ახალ რაღაცას აღმოაჩენ, ახალ სიმართლეს დაინახავ. საბოლოო ჯამში, ფერწერაც იმ შინაგანი გააზრებების გამოხატულებაა, რაც ყველაფერს, ერთად აღებულს, ფილოსოფიურ ბაზისს უქმნის.

ლ.მ. – შენი პეიზაჟების უმრავლესობაში ადამიანის ნაკვალევი არ ჩანს.

ი.ბ. – კი, შეგნებულად არ მინდოდა, თუმცა “სოვიეტიკუმში” არის ადამიანის ნაკვალევი. შენობები ხომ ადამიანის ნაკვალევია. ვფიქრობ, როცა ადამიანს გამოსახავ, ეს უკვე სხვა მესიჯია, უკვე სხვა რაღაცას ამბობს ნამუშევარი. ზოგადად ხომ აღქმაზე და დაკვირვებაზე ვსაუბრობთ, რასაც ადამიანი ახორციელებს და როცა თავად ადამიანი – დამკვირვებელია გამოსახული, ეს უკვე სხვა მესიჯის მატარებელია.

26

ლ.მ. – რა გაინტერესებს, პეიზაჟი, როგორც თავად პეიზაჟი, თუ სუფთა მეტაფორული ფორმა?

ი.ბ. – კი, უფრო მეტაფორებია, ადგილები სადაც მივისწრაფვი რომ ვიყო, ან სივრცე. ეს არ არის რაღაც ადგილის ასახვა. ცოტა კიჩთან თამაშიც არის ჩემთვის, თუნდაც ისეთი ბანალური თემებით, როგორიცაა ზღვა. ეს ზღვარი და თემებთან თამაში მაინტერესებს. ვფიქრობ კიდეც, რომ ხელოვნება ცოტა კიჩსაც უნდა ეთამაშებოდეს.

ლ.მ. – გლობალიზაციამ და ინტერნეტის მასობრიობამ თავისთავად იმიჯის გლობალიზაციაც გამოიწვია. ის ერთგვარ ანბანად თუ ლექსიკონად იქცა და დღეს ხელოვანი მათ თავისუფლად იყენებს და აზრს თუ მნიშვნელობას საკუთარი კონტექსტიდან გამომდინარე უქმნის. აგრეთვე არის ერთგვარი „ცაიტგაისტიც”, რომელიც ახლა უფრო თვალშისაცემია ინტერნეტზე წვდომის გამო, თორემ ისტორიულად ისედაც ვიცით შემთხვევები, როცა ერთი და იგივე მიმდინარეობები აღმოცენებულან სხვადასხვა კონტინეტზე ერთმანეთისგან აბსოლუტურად დამოუკიდებლად. ამ გადმოსახედიდან, იმიჯის ავტორობა შენთვის რას ნიშნავს?

ი.ბ. – ძალიან რთულია ამაზე ლაპარაკი… ვფიქრობ, რომ არტისტმა საკუთარი სათქმელი უნდა თქვას. თუმცა შეიძლება ვიღაც ადგეს და პირდაპირ დახატოს თუნდაც ვან გოგის ნამუშევრები, მაგრამ მაინც საკუთარი იყოს. მაგალითად, როგორც ადრიან გენიე აკეთებს.

ლ.მ. – ახლა უკვე ციტირებაზე საუბრობ, რაც საკმაოდ გავრცელებული სტრატეგიაა.

ი.ბ. – ავტორობა ჩემთვის ნიშნავს, ჩაუღრმავდე საკუთარ თავს და დაინახო ვინ ხარ სინამდვილეში. რაღაც გავლენებს, რა თქმა უნდა, ვერ გაექცევი, ქუჩაში რომ მიდიხარ და რაღაც რეკლამას ხედავ, იმანაც კი შეიძლება გავლენა იქონიოს შენზე. ინტერნეტისგანაც ცოტა შორს ვარ, თუკი რამე ან ვინმე მაინტერესებს, მირჩევნია ბიბლიოთეკაში წავიდე და იქიდან გამოვიტანო წიგნი. ბოლო დროს განსაკუთრებულით მაინტერესებს ძველი კულტურები. ფერწერებიც გავაკეთე, მაგრამ ჯერ ჩემი არ არის, ჯერ ზუსტად არ ვიცი რას გავაკეთებ ამასთან დაკავშირებით. შეიძლება ეს ინსპირაციასაც მაძლევს, თუმცა ჯერ არ ვიცი. მე ვიტყოდი, ციტირებას რომ აკეთებ, ესეც შენია. ციტირება საოცარი სტრატეგიაა.

1 1

ლ.მ. – “სიახლის” იდეა მნიშვნელოვანია შენთვის?

ი.ბ. – კი, რა თქმა უნდა, ძალიან მნიშვნელოვანია. პრინციპში, რაც მართლა შენია ის ახალია. იმიტომ არის ხელოვნება საინტერესო, რომ ყველა ნამუშევარი განსხვავებულია. “ახალი” და “შენი” ზუსტად იმას ნიშნავს, რომ მახვილი შინაგანზე გააკეთო. ხელოვნება არის შენ მიერ შექმნილი ახალი – იქნება ეს სამყარო თუ სთეითმენთი. ხელოვანს აუცილებლად პროტესტი, შეუთავსებლობა უნდა ჰქონდეს გარემოსთან – აქედან გამომდინარე მოქმედებდეს და ქმნიდეს საკუთარ ნამუშევარს. ხელოვნება საკუთარი თავის თერაპიაცაა. ისტორიულად რომ გადავხედოთ, ხელოვნებას სჭირდებოდა წნეხი ან პრობლემა. როცა რაღაც პრობლემა ან დისკომფორტია, სწორედ ის ხდება იმპულსი და დასაწყისი შემოქმედებისთვის.

ლ.მ. – პრობლემები ახსენე, და ბოლო დროს აქტუალური გახდა ის პერიოდი და ისტორიული რეალობა, რაშიც ჩვენმა თინეიჯერობის პერიოდმა გაიარა, 90-იანებს ვგულისხმობ. ამ გადმოსახედიდან, იმ პერიოდმა შენზე გავლენა იქონია, თუ რაღაც გაუცხოებულ გარე პროცესად დარჩა?

ი.ბ. – კი, რა თქმა უნდა, იქონია. შეიძლება პირდაპირი გაგებით არ ვრეაგირებ მაგ პერიოდზე თუ პრობლემებზე. ბავშვობაც რა არის?  ჩვენ  ხომ ვიყავით ის ბაშვები, მაგრამ უკვე აღარ ვართ, მოგონება დაგვრჩა საკუთარ თავზე. ახლა ჩემი ძველი ჩანახატები ამოვქექე, კარლსრუეში პირველ-მეორე კურსზე რომ ვაკეთებდი და რაღაცები აღმოვაჩინე საერთო იმასთან, რასაც ახლაც ვაკეთებ, ანუ რაღაც საერთო ხაზი რჩება. მახსოვს, შენც ამბობდი ადრე, რომ ყველა მხატვარს ერთი თემა აქვს და სხვადასხვანაირად ავითარებს დროის მანძილზე.

33

ლ.მ. – მე ვფიქრობ, რომ შენი თემა თავად ფერწერაა, როგორც დამოუკიდებელი მედიუმი და მისი ისტორია.

ი.ბ. – მე, ძალიან ბანალურადაც რომ ჟღერდეს, თავად აქტიც კი მიყვარს, უშუალოდ ტილოზე საღებავის დადების მომენტი. შეიძლება მხოლოდ პროცესიც მაინტერესებს და სხვა არაფერი. რაღაც პერიოდი იმასაც ვფიქრობდი, რომ ფერწერა ეს არის ზედაპირის ინტელექტუალურად დასვრა; სვრი ზედაპირს, ოღონდ ბევრს ფიქრობ იმაზე, თუ როგორ დათხუპნო.

2

ლ.მ. – აქედან გამომდინარე, შენთვის შედეგია უფრო მნიშვნელოვანი თუ თავად პროცესი? ან სხვანაირად რომ გკითხო – შენ რა უფრო გაინტერესებს, ის, რაც საბოლოოდ ტილოზე რჩება, თუ ის უხილავი გამოცდილება, რაც ამის შემდეგ იწყება?

ი.ბ. – რა თქმა უნდა, მეორე, რადგან ნამუშევარი თუ დასრულდა, ის მიდის ჩემგან და აღარ მაინტერესებს. უფრო სხვა, ახალი რაღაცის გაკეთება მინდება. ინსპირაციას ხშირად ბავშვებისგან ვიღებ, საკუთარი შვილებისგან და მოსწავლეებისგანაც. მაოცებს როგორ უშუალოდ და დაუფიქრებლად შეუძლიათ გასაოცარი რაღაცის გაკეთება. ხშირად მათგან ბევრ რამეს ვსესხულობ ხოლმე.

iy

 

ლევან მინდიაშვილი

ოქტომბერი, 2016