Interview with David Meskhi


Mariam Loria – How/why did you start taking photos?

David Meskhi – Perhaps as everyone I started photographing because of curiosity. But it was a creative curiosity. At different stages of my life I had different interests that I thought would be my professions, first it was music, afterwards film directing but at last I carried out my creative interests through photography.

12584192_10201328640014093_1828706250_n  sports-6-1

M.L. – How did you become an independent photographer? Where did you work? What did you capture?

D.M. – I always captured my interests, the events which were happening around me and the things I knew well. At first, it became popular in the circle of my friends and then, in 2004, I started working for the magazine Tskheli Shokoladi. I worked there for six years.

M.L. – Where do you get your inspiration from?

D.M. – Everything can become a source of inspiration from a street to Internet.

M.L. – Who/what influences you as a photographer?

D.M. – Firstly, as my works are related to photo representations, films and photos taken by others, as well as images during reading books influence me.

M.L. – Who are your favorite photographers?

I liked Leni Riefenstahl, Nan Goldin and Tillmans, Larry Clark the most and I exactly under their influence desired to take photos, only then I realized what photography can do.

M.L. – How did your works get at the exhibition outside of Georgia?

D.M. – I got there via internet. There were several websites where I viewed photos. I sent my photos to the website tinyvices. They liked them and posted on their website. Many people viewed the photos and I was offered to participate in a group exhibition. It was followed by publications which were posted in various art books and magazines. I say it because photo exhibition does not mean your photo to be hung on a well. I consider that a book and print media are the ways of presenting and exhibiting your artwork.

M.L. – What kind of processes take place before a frame becomes an artwork? Tell me about your working process… Do you predetermine the form of the frame at the exhibition? Do you imagine beforehand what form the frame will take at the exhibition?

D.M. – The more time passes, the more this process becomes related to film directing. When you know what to capture and you try to create the atmosphere. Afterwards, I hang photos taken in different periods of time and then try to find links between them like an investigator. I try to discover links between them and to make a history from this process which is the result of research.

M.L. – Several themes are dominated in your photo project. Do you work on them simultaneously? What is the relationship between them?

D.M. – At first I worked on each theme separately and these photos were separated. After an “investigation” I discovered that the thing I was interested in and the thing which united these photos was the zero gravity condition, when you are far from the earth and existence spiritually and physically, when the earth around you transforms and you are cut off from reality.

12584051_10201328639654084_629117425_n  12647737_10201328639774087_1567752372_n

M.L. – Your exhibition Satellites at Night was an experiment at Moving Gallery. It is quite a big risk for many people to show well-known photos with a new form. How did you decide it? Tell me about the exhibition.

D.M. – Generally, very little happens in art sphere in Georgia. Moving Gallery by Project ArtBeat is one of the galleries trying to create the space for artists what is so necessary for their creative growth and development. That is why when I got an offer to make an exhibition I was interested in space for the first time and it seemed to me quite interesting. Perhaps living in Berlin helped me. When you make an exhibition your artworks are not only simple works. You have to think not only from the point what works you have but also what and where you exhibit them. As the space gave us the possibility of experimenting I decided to give an experimental form and exhibit my works as light boxes. Project ArtBeat suggested this idea and I accepted it with pleasure. As a result the exhibition came out quite well formed and not experimental. It took the form of contemporary art. Though, it can be said that it was an experiment and novelty for Tbilisi and Georgia in general.


M.L. – For the last 3 years, you have worked even on a bigger experiment – shooting a film. What do you feel when you touch a new media?

D.M. – In fact, apart from technical differences I haven’t felt big and extreme difference between photo and video shooting processes, as from the very beginning my photo sessions are very close to film directing.  When you are holding a video camera instead of photo camera, you are in a process of permanent search for a frame and its development, culmination and completion. This differs from a photo a lot. While taking a photo you have to tell a story in one moment and frame, whereas in case of video it should be developed during certain time (in case of video). Very often when I reached the goal and felt that I had the frame which I wanted, the frame which already conveyed something, I automatically switched off the camera and did not finish it. The second big difference is a final product. In one case you have a photo frame and in the other a film. Although the film is finished, for me the film is still going through the stages of its development, it is not formed yet. Perhaps, it needs time to acknowledge the real difference. After certain time I will be able to say whether both media are mine.

12575786_10201328639974092_912879446_n  12606708_10201328640054094_1397379985_n

M.L. – Tell me about the film. Whose idea was it? What processes did you undergo? How is the working on the same frames in different media- a film and photo?

D.M. – The idea of shooting and film was Salome Machaidze’s. She wrote a screen which was inspired by my previous years’ works and in fact the project was based on it. After Tamuna Karumidze joined us there were three of us in the process of shooting. The movie is a good example of three film directors’ collaborative work. I always mention that working with two more people is less problematic then working with only one person because the opinion of two people is really better. This is a typical example of team working.

M.L. – Working on a film needs lots of energy. Do you have a new photo project together with this one? What are you working on at the moment?

D.M. – I permanently work on a photo project and I did so while shooting a film. I carried out several personal and commercial photo projects during post production period. Right now, I am entirely switched to a film. The world premiere of the film is expected in a week and I am totally involved in these processes. At the same time the themes connected with my film and photos are being transformed and at some point I will probably create my new work as photos. Though I don’t exclude that further big project would be a film.

WHEN THE EARTH SEEMS TO BE LIGHT won IDFA competition for Best First Appearance in November, 2015.

Mariam Loria

January, 2016

ინტერვიუ დავით მესხთან


მარიამ ლორია – როგორ/ რატომ დაიწყე ფოტოს გადაღება?

დავით მესხი – გადაღება, ალბათ როგორც ყველამ, ინტერესის გამო დავიწყე. ოღონდ მქონდა განსაკუთრებული შემოქმედებითი ინტერესი. ცხოვრების სხვადასხვა ეტაპზე ჯერ მეგონა რომ ეს მუსიკა იქნებოდა, შემდეგ რეჟისურა, მაგრამ საბოლოოდ ფოტოთი განვახორციელე ყველაზე კარგად ჩემი შემოქმედებითი  ინტერესები.

მ.ლ. – დამოუკიდებელი ფოტოგრაფი როგორ გახდი? სად მუშაობდი? რას იღებდი?

დ.მ. – ყოველთვის იმას ვიღებდი რაც მაინტერესებდა, რაც ჩემს ირგვლივ ხდებოდა და რაც ყველაზე კარგად ვიცოდი. თავიდან ეს ყველაფერი პოპულარული გახდა მეგობრების წრეში და შემდეგ დავიწყე მუშაობა ჟურნალ ცხელ შოკოლადში, 2004 წელი იყო. იქ 6 წელი ვიმუშავე.

12584192_10201328640014093_1828706250_n  sports-6-1

მ.ლ. – ინსპირაციას საიდან იღებ?

დ.მ. – ქუჩიდან დაწყებული ინტერნეტით დამთავრებული ყველაფერი შეიძლება გახდეს ინსპირაციის წყარო.

მ.ლ. – ვინ/რა ახდენს შენზე, როგორც ფოტოგრაფზე გავლენას?

დ.მ. –  პირველ რიგში, ალბათ რადგან ფოტო გამოსახულებასთან არის დაკავშირებული, ფილმები და სხვისი გადაღებული ფოტოები, ისევე როგორც წიგნის კითხვის დროს შექმნილი სურათები.

მ.ლ. – ყველაზე მეტად რომელი ფოტოგრაფები მოგწონს ?

დ.მ. – ყველაზე ძალიან ვინც მომწონდა და ვის გამოც მომინდა ფოტოების გადაღება,  საიდანაც მივხვდი რა შეუძლია ფოტოგრაფიას, იყვნენ რენი ლიფენშტალი, ნან გოლდინი და ტილმანსი, ლარი კლარკი.

მ.ლ. – როგორ მოხვდი პირველად საქართველოს გარეთ გამოფენაზე?

დ.მ. – ინტერნეტის საშუალებით. რამდენიმე საიტი იყო, სადაც ყოველთვის ვათვალიერებდი ფოტოებს. tinyvices-ს  გავუგზავნე ჩემი ნამუშევრები, მოეწონათ და დადეს თავის საიტზე. ბევრმა ნახა ფოტოები და ერთ-ერთი შემოთავაზება იყო ჯგუფურ გამოფენაში მომეღო მონაწილეობა. ამას მოყვა შემდეგ პუბლიკაციები სხვადასხვა არტ-წიგნებში და ჟრუნალებში. ამას იმიტომ ვამბობ, რომ თავისთავად ფოტოგრაფიის გამოფენა არ ნიშნავს იმას რომ აუცილებლად კედელზე უნდა ეკიდოს შენი ფოტო. მიმაჩნია, რომ წიგნი და ბეჭდვითი ფორმა არის ასევე ნამუშევრის ჩვენების ფორმა და გამოფენა.

მ.ლ. – რა პროცესს გადის კადრი სანამ ნამუშევრად გადაიქცევა? შენი სამუშაო პროცესის შესახებ მომიყევი… თავიდანვე ხედავ გამოფენაზე ან სხვა ფორმით გავრცელებისას რა ფორმას მიიღებს ის?

დ.მ. – ჩემთვის, რაც უფრო მეტი დრო გადის, უფრო რეჟისურას ემსგავსება ეს პროცესი, როდესაც ზუსტად იცი უკვე რისი გადაღება გინდა და ცდილობ შექმნა ეს ატმოსფერო. შემდეგ უკვე როგორც გამომძიებელი სხვადასხვა დროს გადაღებულ ფოტოებს ვკიდებ ხოლმე კედელზე და ვცდილობ ვიპოვო ერთმანეთთან კავშირი ან გამოვიყვანო აქედან ისტორია რომელიც კვლევის შედეგია და რაღაც აღმოჩენა.

მ.ლ. – რამდენიმე თემა ტრიალებს შენს ფოტოპროექტებში. ყველაზე ერთდროულად მუშაობ? ერთმანეთთან რა მიმართებაშია ეს ფოტოები?

დ.მ. – თავიდან ყველა თემას ცალკე ვამუშავებდი და ცალ-ცალკე იყო ეს ფოტოები. შემდეგ ერთ-ერთი „გამოძიების“ შედეგად აღმოვაჩინე, რომ რაც მე მაინტერესებს და რაც ამ ფოტოებს აქვთ საერთო ეს არის უწონობაში ყოფნის მდგომარეობა, როდესაც ცოტათი მოშორებული ხარ დედამიწას და სულიერად თუ სხეულით, მთლიანად სცილდები  შენს ყოფითობას, როდესაც სამყარო შენს ირგვლივ განიცდის ტრანსფორმაციას და წყდები რეალობას.

12584051_10201328639654084_629117425_n  12647737_10201328639774087_1567752372_n

მ.ლ. – მოძრავ გალერეაში შენი გამოფენა Satellites at Night / თანამგზავრები ღამით ექსპერიმენტი იყო. საკმაოდ დიდი რისკია ბევრისთვის კარგად ნაცნობი ფოტოების ახალი ფორმით ჩვენება. როგორ გადაწყვიტე? ამ გამოფენის ამბავი მომიყევი.

დ.მ. – საქართველოში ზოგადად ძალიან ცოტა რამ ხდება ხელოვნების სფეროში და Project ArtBeat მოძრავი გალერეა ერთ-ერთია ვინც ცდილობს შექმნას ის სივრცე მხატვრებისთვის რაც აუცილებელია მათი განვითარებისთვის. ამიტომ, როცა მივიღე შემოთავაზება, რომ გამეკეთებინა გამოფენა, პირველად დავინტერესდი სივრცით და ეს სივრცე საკმაოდ საინტერესოდ მომეჩვენა. ამაში ალბათ ბერლინში ცხოვრებაც დამეხმარა. როდესაც გამოფენას აკეთებ შენი ნამუშევრები ცდება უბრალოდ ნამუშევრის ფარგლებს. აქ უნდა იაზროვნო არა მხოლოდ იქიდან გამომდინარე რა ნამუშევრები გაქვს, არამედ იმითიც რას გამოფენ და სად გამოფენ. რადგანაც სივრცე იძლეოდა ექსპერიმენტის საშუალებას, გადავწყვიტე რომ ნამუშევრებისთვისაც ექსოპერიმენტალური ფორმა მიმეცა ლაითბოქსების სახით. ეს ართბითის შემოთავაზება იყო და სიამოვნებით დავთანხმდი ექსპერიმენტზე. საბოლოო ჯამში გამოფენა საკმაოდ ჩამოყალიბებული, არა-ექსპერიმენტალური გამოვიდა. თანამედროვე ხელოვნებისთვის მიღებული  ფორმა მიიღო, თუმცა შეიძლება ვთქვათ, რომ თბილისისთვის და საქართველოსთვის ეს მაინც სიახლე და ექსპერიმენტი იყო.


მ.ლ. – ბოლო სამი წელი კიდევ ერთ უფრო დიდ ექსპერიმენტზე – ფილმის გადაღებაზე მუშაობდი. როგორი შეგრძნებაა ახალ მედიუმთან შეხება?

დ.მ. – პრინციპში დიდი და ექსტრემალური განსხვავება ფოტოსა და ვიდეო გადაღებას შორის, ფილმზე მუშაობას შორის ზოგადად ნაკლებად შესამჩნევი იყო ჩემთვის, რადგან ჩემი ფოტოგადაღებები ძალიან გავს რეჟისურას თავიდანვე და პრინციპულად არ განსხვავდებოდა. ძალიან დიდი განსხვავება იყო ტექნიკური. როდესაც ფოტოაპარატის მაგივრად ვიდეო კამერა გიჭირავს ხელში გიწევს მოუდუნებელ რეჟიმში კადრის ძიება და ამ კადრის განვითარება, კულმინაციაში აყვანა და შემდეგ დასრულება. ეს ძალიან განსხვავდება ფოტოსგან. ფოტოში ერთ წამში და ერთ კადრში უნდა თქვა და მოყვე ისტორია რაც ვიდეოში გარკვეული დროის მანძილზეა განვითარებული. ხშირად როდესაც მივაღწევდი ხოლმე მიზანს და ის გრძნობა გამიჩნდებოდა, რომ მაქვს ეს კადრი, უკვე რაღაცას იძახის, –  ავტომატურად ვრთავდი კამერას და არ ვასრულებდი კადრს.

მეორე ძალიან დიდი განსხვავებაა შედეგი, საბოლოო პროდუქტი. ერთ შემთხვევაში გაქვს ფოტოკადრი და მეორე შემთხვევაში გაქვს ფილმი. მიოუხედავად იმისა, რომ ფილმი უკვე დასრულებულია, ჩემთვის ის კიდევ გადის განვითარების ეტაპებს, ჯერ კიდევ არ არის ჩამოყალიბებული. ალბათ დრო უნდა გავიდეს, რომ მივხვდე პრინციპულ განსხვავებას. რაღაც დროსი შემდეგ ალბათ შემიძლია ვთქვა ორივე მედიუმი არის ჩემი თუ არა.

12575786_10201328639974092_912879446_n  12606708_10201328640054094_1397379985_n

მ.ლ. – მომიყევი ფილმის შესახებ ვისი იდეა იყო? რა პროცესები გაიარეთ? როგორია ერთიდაიგივე კადრებზე სხვადასხვა მედიაში – ფილმში და ფოტოში მუშაობა?

დ.მ. – ფილმის გადაღების იდეა იყო სალომე მაჩაიძის. სალომემ დაწერა სცენარი, რომელიც ჩემი ბოლო წლების ნამუშევრებისგან მიღებული შთაბეჭდილებებით იყო ინსპირირებული და ეს დაედო საფუძვლად პროექტს. შემდეგ უკვე შემოგვიერთდა თამუნა ქარუმიძე. თვითონ ფილმის გადაღების პროცესში უკვე სამნი ვიყავით ჩართული. ძალიან კარგი მაგალითია ეს ფილმი სამი რეჟისორის ერთოვლივი ნამუშევრის. სულ ვამბობ, რომ შეიძლება ორში უფრო პრობლემური ყოფილიყო მუშაობა ვიდრე სამში, რადგან ორის აზრი ყოველთვის წონიდა ერთის აზრს. კლასიკური მაგალითია team work-ის.

მ.ლ. – ფილმზე მუშაობას ბევრი დრო და ენერგია სჭირდება. ახალი ფოტო პროექტი გაქვს ამის პარალელურად? ეხლა რაზე მუშაობ?

დ.მ. – ფოტო პროექტზე ყოველთვის ვმუშაობ და ფილმის გადაღების დროსაც ვმუშაობდი. შემდეგ post production-ის პერიოდშიც გავაკეთე რამდენიმე ფოტოპროექტი პერსონალური და კომერციული. ეხლა ბოლომდე გადართული ვარ ფილმზე. ერთ კვირაში ფილმის მსოფლიო პრემიერა უნდა შედგეს და ამ პროცესებში ვარ ეხლა ბოლომდე ჩართული. პარალელურად ის თემები რაც ფილმის და ჩემი ფოტოების  ირგვლივ ტრიალებს, ყოველთვის განვითარებას და ტრანსფორმირებას განიცდიან და რაღაც ეტაპზე და რაღაც დროის შემდეგ ალბათ ფოტოების სახით ახალ ნამუშევარს გავაკეთებ. თუმცა გამორიცხული არ არის რომ შემდეგი დიდი პროექტიც ფილმი იყოს.

ფილმმა ,,როცა დედამიწა მსუბუქია” მიიღო ჯილდო ნომინაციაში Best First Appearance ამსტერდამის დოკუმენტური ფილმების საერთაშორისო ფესტივალზე (IDFA), 2015 წლის ნოემბერში.

მარიამ ლორია

იანვარი, 2016